16-jarige coördineert reddingsactie nadat vader in kloof valt
Op een noodlottige dag krijgt Bonnie Larson een telefoontje van het Garmin Response℠ team: haar man is ten val gekomen en haar 16-jarige zoon heeft een SOS-signaal verzonden via hun inReach® satellietcommunicatietoestel¹. Bonnie vertelt Garmin wat er die dag gebeurde.
Mijn man Eric en zoon Henry waren aan het wandelen in het Wind River-gebergte in het Amerikaanse Wyoming. Het plan was om Gannett Peak te beklimmen vanaf de Glacier Trail aan de oostkant van het gebergte, een tocht van zo’n 80 kilomter heen en terug.
De eerste nacht brachten ze door bij Star Lake, 18 kilometer verderop. Op dag twee legden ze nog eens 20 kilometer af, tot het einde van de Glacier Trail. Op de derde dag, een maandag, vertrokken ze om 6.00 uur richting de top, die ze rond 10.30 uur bereikten. Na een korte pauze begonnen ze aan de afdaling. Dit was het gevaarlijkste deel van de klim, zoals Eric Henry had gewaarschuwd. Ze bespraken hun veiligheidsmaatregelen en gingen op pad met Eric voorop.
Net voorbij de crux, het technisch lastigste stuk, gleed Eric plotseling weg. De sneeuw was sinds die ochtend zachter geworden. Hij weet niet meer of hij zijn grip verloor met zijn stijgijzers of zijn ijsbijl, maar hij gleed omlaag. Met al zijn kracht probeerde hij zijn val te stoppen met de punt van zijn ijsbijl.
Henry bevond zich nog steeds op de crux en zag hoe zijn vader zes meter naar beneden gleed en daarna nog eens drie meter viel, over de rand van een bergschrund. Dit is een diepe gletsjerspleet die ontstaat wanneer bewegend ijs zich losmaakt van het vaste gletsjerijs. Eric kwam op zijn rug terecht, raakte bewusteloos, gleed de spleet in en viel nog eens negen meter.
Henry bleef kalm. Hij klom naar beneden en baande zich een weg naar de plek waar zijn vader was verdwenen. Eric was nergens te bekennen. Henry deed zijn rugzak af zodat hij de spleet in kon klimmen en riep zijn vader.
Eric werd wakker, liggend op zijn rug, en hoorde Henry roepen. Zijn grote rugzak, gevuld met proviand, kleding en wandelstokken, had waarschijnlijk zijn val gebroken. Eric vermoedt dat die rugzak en stokken hem letterlijk hebben gered.
Zijn vaderinstinct nam het over en hij riep: “Ik ben in orde!” Hij keek om zich heen, zag zonlicht en begon zich een weg naar buiten te banen. Om naar buiten te komen, moest hij verschillende ijsbruggen kapot hakken. Daarna is het een waas.
Hij wist uit de spleet te komen, maar hij kon zich niet meer herinneren waar ze waren of waarom. Hij had hevige rugpijn en moeite met ademhalen. Hij gaf Henry de opdracht om het SOS-signaal te activeren op hun inReach satellietcommunicator.
Omdat ze wisten dat redding op die steile helling onmogelijk was, daalden ze de gletsjer af. Henry ondersteunde zijn vader en communiceerde via inReach met Garmin Response℠ en het zoek- en reddingsteam (SAR).
Rond 13.00 uur arriveerde de eerste helikopter, maar door het ruige terrein kon die niet landen. Het hoofd van het SAR-team belde me en zei dat de reddingsactie vertraging had opgelopen. Ze gingen een tweede helikopter met een takel sturen.
Eric zag een vlakke plek net onder de bergkam, waar een landing mogelijk zou zijn. Henry hield ondertussen iedereen op de hoogte van Erics toestand en meldde dat Eric vermoedelijk ook botbreuken had.
Het SAR-team stuurde een verkenningshelikopter om de situatie te beoordelen, maar het team in de helikopter kon hen niet vinden. Henry trok zijn oranje gewatteerde jas aan en zwaaide met een glanzende nooddeken. Dat werkte. Ze werden gespot en er werd nog een helikopter met een takel gestuurd.
Het begon echter al laat te worden en Eric vreesde dat redding er die dag niet meer van zou komen. Hij keek of ze op hun huidige locatie een schuilplaats met een bivakzeil konden maken. Een afdaling naar het basiskamp, drie kilometer verder,
was door een groot rotsveld onmogelijk in zijn toestand. Na anderhalf uur arriveerde een derde helikopter, die twee SAR-leden afzette.
Na een medische evaluatie werd besloten om hen met een takel te evacueren. Eric werd samen met een SAR-medewerker als eerste naar de medische evacuatiehelikopter gebracht. Daarna werd Henry opgehaald en naar een SAR-lid gebracht, dat hem naar een plek reed waar een vriend hem kon ophalen.
Ik ontmoette Eric om 20.30 uur in het Trauma 1 Medisch Centrum. Henry was om middernacht thuis. Eric werd de volgende dag uit het ziekenhuis ontslagen. Hij had twee gebroken ribben en drie gebroken wervels. Hij zal naar verwachting volledig herstellen.
Achteraf gezien waren er drie cruciale factoren die deze goede afloop mogelijk maakten:
Ten eerste het inReach toestel. Zonder dat toestel zou de situatie veel ernstiger zijn geweest, omdat ik ze pas op z’n vroegst op donderdag thuis verwachtte. Henry had Eric moeten achterlaten en minstens 16 kilometer naar een kamp moeten lopen, in de hoop dat er mensen zouden zijn die hem konden helpen. Als er niemand was, zou hij 37 kilometer terug moeten lopen naar hun truck bij het begin van het pad.
Eric is bataljonscommandant bij de brandweer, waardoor ik rechtstreeks contact kon opnemen met het hoofd van de SAR-operatie. Maar de SAR-leider en mijn contactpersoon bij Garmin Response belden me telkens vrijwel gelijktijdig met nieuwe informatie. Eric had zelfs een adjunct-chef als tweede contactpersoon voor noodgevallen opgegeven bij het aanmaken van het inReach account, zodat ze rechtstreeks contact konden opnemen met hun SAR-contactpersonen als Garmin ons niet goed zou informeren. Dat bleek niet nodig. Garmin Response zat er van begin tot eind bovenop. Voor mij was het cruciaal om continu op de hoogte te worden gehouden. Er waren drie helikopters en een vliegtuig ingezet, dus er gebeurde continu van alles. Het Garmin Response team is echt geweldig als er daadwerkelijk een SOS-signaal wordt geactiveerd.
Ten tweede waren ze voorbereid op een noodsituatie. Eric had Henry geleerd hoe hij het inReach toestel moest bedienen. Ook hadden ze extra kleding bij zich voor als het slecht weer zou worden.
Tot slot zijn we de geweldige mensen die zich vrijwillig inzetten voor SAR en meewerken aan de medische vluchten enorm dankbaar. Het zijn echte helden. Woorden schieten tekort.
Mijn zoon was nog maar 16. Bedankt dat jullie hen hebben gered.
¹ Actief satellietabonnement vereist. In sommige rechtsgebieden is het gebruik van satellietcommunicatietoestellen verboden of gereguleerd. Het is de verantwoordelijkheid van de gebruiker om alle toepasselijke wetten te kennen en te volgen in de rechtsgebieden waar het toestel gaat worden gebruikt.
